Dit kunstwerk is gemaakt met de mondmaskers die de medewerkers van het UZ Brussel hebben gedragen tijdens corona. Het mondmasker was al aanwezig in de ziekenhuizen, maar plots werd het de regel voor iedereen. Het blijft emoties oproepen, voor iedereen andere. Het beschermt ons, maar we kunnen er ook anderen mee beschermen. Het kan rust geven tussen de oren, maar tegelijk ook benauwend zijn. We zijn er samen voor gegaan en we zijn er samen in geslaagd.  

Met hergebruik van de gedragen mondmaskers is dit bijzondere kunstwerk gecreëerd. Een blijvende (h)erkenning aan de medewerkers voor het samen schakelen in een periode om nooit te vergeten.   

2021:

Toya Al werkt in het UZ Brussel en is kunstenaar. In januari 2021 krijgt ze de vraag van het ziekenhuis om een kunstwerk te maken met mondmaskers die door de medewerkers werden gedragen tijdens de coronaperiode.

Het kunstwerk staat voor de erkenning en de herinnering aan deze ingrijpende periode. Het was  een periode van verdriet, frustratie, stress, vol hindernissen en onzekerheid. En tegelijk zijn er ook positieve herinneringen aan de periode waarin samenwerken cruciaal was. De medewerkers die steun vonden bij elkaar, waarin talenten naar boven kwamen, waarin flexibiliteit en vindingrijkheid voorop stonden.

2022 / 2023:

Tijdens deze zomer mag Toya de mondmaskers ophalen in het ziekenhuis. Ze krijgt dozen vol in allerlei vormen en kleuren. Met dit materiaal gaat ze de komende periode aan de slag.

Bij Toya ontstaat het idee om een kunstwerk te maken rond schakels. Elke medewerker is een schakel, alsook  de mondmaskers en (beschermings)maatregelen. Het verplegershorloge en het binnenwerk ervan dienen als visuele inspiratie. Elke seconde telt. De schakels en tandwielen vormen de basis van haar realisatie. De tandwielen die mekaar voortstuwen, zijnde de medewerkers die dag en nacht ronddraaien, als een geoliede machine.

Samen hebben jullie het onmogelijke mogelijk gemaakt. Het UZ Brussel draaiende gehouden om de patiënten zo goed als kon te verzorgen als één team en covid onder controle gekregen!

Het kunstwerk krijgt vorm. De schakels worden gesneden, gespoten, ineen gepuzzeld met paperclips als seconde-aanduiding. 3.800 emoji’s die symbool staan voor evenveel medewerkers.

2024 / 2025:

De details worden afgewerkt. Het verplegershorloge wordt gedragen door een stilleven met de noodzakelijke beschermingsmiddelen. De elastieken van de mondmaskers zijn geweven tot één koord. Dit koord samen met de emoji’s vormen een broeder-/zusterketen rondom het kunstwerk als zijn bescherming. Een kader als sokkel houdt het geheel bijeen. Letterlijk en figuurlijk.

Het kunstwerk krijgt een plaats op de 4^de verdieping, aan de afdeling Infectiologie.

Een tijdperk om af en toe bij stil te staan en waar we nooit meer naar toe willen gaan.

Symbolen en metaforen verwerkt in en rond het verplegershorloge: Perfect Imperfect!

Dank aan alle schakels in het proces van het kunstwerk.

In het bijzonder:

-Haar man Karel Lowette, dank voor zijn geduld, voor zijn steun doorheen alle fases.

-Loic Timbal, mede door jou is het kunstwerk geworden tot wat het is. Je was voor Toya een belangrijke schakel.

-Benedikte Coussement, dank om van Toya’s lange verhaal een korte samenvatting te maken.

–Wendy Wijsbeek – Zock / https://www.instagram.com/royenty/, dank dat je het geheel mooi op de foto hebt gezet.

-Ron Embrechts & Ilona Van Hemelrijk, dank om Toya deze uitdaging te hebben toevertrouwd.